Powracając do przypadku choroby

„Powracając do przypadku choroby wenerycznej, jaką przytoczyłem. Gdyby ten młody człowiek od początku stosował urynoterapię zamiast próbować leczyć się metodami popularnie określanymi jako metody naturalne, wyleczyłby się znacznie szybciej. Z tego co byłem w stanie zebrać od innych, którzy leczyli się na własną rękę urynoterapią, mogę śmiało stwierdzić, że tam, gdzie choroba weneryczna była leczona w swej inicjalnej fazie, czy podczas pierwszego tygodnia, kuracja była zawsze skuteczna; pod warunkiem, że nie została skomplikowana tradycyjnym leczeniem. Ale ponieważ jest oczywiście nielegalne z mojej strony leczyć te od wieków znane choroby, nie na miejscu jest przytaczanie kart chorobowych. Niemniej jednak wykluczając z tych stron wspomnienie tych chorób, co do których Świat Medyczny rezerwuje sobie prawo wyłączności, jest wypełnieniem mego zadania jedynie w części. Wobec wszystkich niewidomych, głuchych, umysłowo niedorozwiniętych i ułomnych, którzy zawdzięczają swoje inwalidztwo chorobom wenerycznym, jest obowiązkiem każdego, czy to lekarza czy laika, kto odkrył środki leczenia, uczynienie swego odkrycia znanym, tak by lekarze mogli zrobić z tego użytek jeśli zechcą. O czym jednak powinniśmy pamiętać to to, że środki stosowane przy leczeniu chorób wenerycznych, jak i większości innych mają swój kres, stają się po pewnym czasie niewystarczające, i są zastępowane innymi metodami. Chociaż wątpliwym jest, by kliniki były przygotowane na próby urynoterapii, mogą jednakże znaleźć się lekarze prywatni, którzy mogą chcieć spróbować. Czas sam pokaże. Na marginesie mogę dodać, że chociaż lekarze nie zdają sobie sprawy z pełnej wartości uryny, istnieją tacy, którzy twierdzą, że jeśli tylko człowiek mógłby wydalać mocz natychmiast po odbyciu stosunku płciowego, ryzyko zarażenia chorobą weneryczną byłoby minimalne. Pan Baxter miał rację publikując fakt, że poza innymi rzeczami uryna posiada silne własności antyseptyczne.“(2)