„Ja jestem na jakże

„„Ja jestem na jakże niebezpiecznej drodze, Mileno. Pani stoi
244 mocno przy drzewie młoda, piękna. Promienie Pani oczu nędzę tego świata w pyl strącają". W pewnym momencie krzyczy nawet „Ja nie chcę (Mileno, niech mi Pani pomoże. Niech Pani więcej zrozumie niż mówię), ja nie chcę (to nie jest jąkanie się) jechać do Wiednia, bo duchowo nie wytrzymałbym tego wysiłku. Jestem chory psychicznie. Choroba płuc jest tylko wystąpieniem z brzegu choroby psychicznej".
Nagle uzmysławia sobie, że jest od niej starszy niemal o ludzkie życie, że jest prawie siwy, że jest Żydem, a ona o Żydach łącznie z nim ma zbyt dobre mniemanie. Samooskarżenia mieszają się ze słowami zachwytu dla niej. Czyżby Kafka, który wiele nasłucha! się o temperamencie córki profesora Jesenskiego, obawiał się zbliżenia cielesnego A może chciał, żeby miłość jego spalała się w słowach Przecież słowo było dla niego wszystkim, całym światem. Pełen kompleksów powiedział kiedyś do Maksa Broda, że głębia przeżycia seksualnego została przed nim zamknięta. Człowiek jednak żyje po to, żeby się codziennie sprawdzać, codziennie budzić do nowych zadań, które nic zostaną wypełnione albo tylko w minimalnej części. Ogarnia go tak charakterystyczna dla niego inercja.“(8)